Mijn weg naar de Antroposofie
Het is inmiddels alweer acht jaar geleden dat ik voor het eerst van de antroposofie hoorde. Ik wilde altijd al juf worden, maar na een open dag van de reguliere pabo was al mijn enthousiasme voor het vak in één klap verdwenen. Waar het aan lag? Waarschijnlijk aan mijzelf, het paste gewoon niet. Na veel afwegingen besloot ik voor de opleiding docent aardrijkskunde te gaan. Hoewel het leren over de aarde en al haar pracht me goed afging, bleek de stage een ramp. Twee dagen per week mezelf staande houden tegenover een groep mondige pubers, daar was ik duidelijk nog niet klaar voor. Iedere zondagavond dacht ik met buikpijn aan de volgende stagedag, maar toch viel de beslissing om te stoppen met de opleiding me zwaar. Ik had al mijn toetsen in een keer gehaald en het zag er voor de buitenwereld uit alsof het me goed afging.
Daar kwam het keuzemoment. Ga ik door en houd ik vast aan iets wat ik kan, maar waar ik niet gelukkig van word, tot hevige buikpijnen aan toe? Of durf ik het onbekende in te stappen, hoewel ik geen enkel idee heb hoe ik daar vandaan verder moet gaan? Op de website van Hogeschool Leiden kwam ik bij de Vrijeschool Pabo terecht. De pagina van de opleiding wekte mijn interesse, maar eigenlijk had ik geen idee wat er werd bedoeld met vrije school. Na een korte googlesessie kwam ik uit bij Rudolf Steiner en de antroposofie. Dit zorgde echter alleen nog maar voor meer verwarring. Verwarring in mijn hoofd althans. Want ergens diep van binnen voelde ik heel sterk dat ik me moest aanmelden. Zo gezegd zo gedaan. Een paar maanden later stond ik daar op mijn eerste dag. Ik had de hand vast van een wildvreemde terwijl we samen naar een vuurkorf liepen om onze wensen op te laten nemen in het vuur. Het voelde als thuiskomen in een compleet onbekende wereld.
Ik denk dat ik mij zo thuis voelde, omdat ik mij voor het eerst in een groep mensen bevond, die ook geloofde dat er meer is dan alleen het aardse, uiterlijke leven. De antroposofie gaf mij bevestiging in mijn geloof dat de mens op aarde is om een ontwikkeling door te maken, zowel individueel als gezamenlijke mensheid. Ik geloof dat iedereen een eigen pad heeft te bewandelen en dat we daarin worden geleid, maar dat we daar ook altijd vanaf kunnen wijken. Hoewel dit voor mij als waarheid voelt, zie ik ook hoe mijn verhaal gemakkelijk weerlegd kan worden. Misschien ben ik wel niet naar de antroposofie geleid door een hogere kracht, maar heb ik er bewust voor gekozen om mensen te zoeken die mijn overtuigingen beamen. Waar of niet waar, ik weet het niet en ergens geeft dat niet weten mij rust.
Nu bijna acht jaar later is de antroposofie een bedding geworden. Een bron van inspiratie voor mijn kijk op de wereld, maar geen absoluut gegeven. Het lezen van teksten en voordrachten geeft mij iedere keer een klein stukje meer inzicht in het antroposofische wereldbeeld. Het daagt mij uit om na te denken over zaken die ik niet met het oog kan waarnemen. Het is er geweest sinds die eerste dag rond de vuurkorf. Het was er bij alle nieuwe wegen die ik sindsdien ben ingeslagen en dat zijn er nogal wat geweest. Nieuwe woonplaatsen, nieuwe scholen, nieuwe ontmoetingen en dit jaar een nieuwe studie tot fytotherapeut. Blijkbaar neemt mijn pad vele wendingen. Bij al deze stappen voelde ik mij door de antroposofie gesteund in mijn vertrouwen om mijn eigen weg te volgen en keuzes te maken op basis van een innerlijk weten.
Ik weet niet of ik mezelf een antroposoof kan noemen, tot nu toe heb ik het nog nooit gedaan en ik weet ook niet of ik het ooit zal doen. Met nieuwsgierigheid blijf ik lezen en leven. Oh, en die vreemde bij het vuur? Dat is een hele dierbare vriendin geworden.
Het is nu zondag en ik kijk er met plezier naar uit om de kinderen morgen weer te mogen ontvangen in de klas.
Elise Kirac